تفاوت دستور تخلیه با حکم تخلیه
دستور تخلیه:
گاهی اتفاق می افتد که قرارداد اجاره ای منعقد می شود اما مستاجر به هر دلیلی از تخلیه ملک استیجاری خودداری می کند حال سوالی که پیش می آید که در این حالت موجر چه اقدام قانونی می تواند انجام دهد؟ چنانچه که قرارداد طبق شرایط قانونی از جمله:انعقاد قرارداد بعد از سال 76 و تنظیم اجاره نامه در دو نسخه به صورت کتبی اعم از رسمی یا عادی و امضای دو نفر شاهد ذیل اجاره نامه ، باشد صاحب ملک می تواند به مراجع قضایی مراجع نماید و درخواست دستور تخلیه ملک را بدهد. پس از درخواست بلافاصله دستور تخلیه صادر می شود و پرونده با تقاضای موجر یا وکیل وی به اجرای احکام ارسال می شود.
اجرای احکام هم بلافاصله با ارسال اخطار چند روزی به مستاجر فرصت می دهد تا ملک را تخلیه نماید چنانچه از انجام تخلیه خودداری نماید مامور اجرا اقدام به تخلیه ملک می نماید در ضمن قبل از تخلیه موجر باید مبلغی که به عنوان ودیعه یا هر عنوان دیگری دریافت کرده است را به حساب دادگستری واریز نماید تا بتواند دستور تخلیه را دریافت نماید.
حکم تخلیه:
اگر قرارداد اجاره شرایط صدور دستور تخلیه که فوری است را نداشته باشد موجر باید به روال عادی سایر پرونده ها دادخواست صدور حکم تخلیه را بدهد در این حالت جلسه رسیدگی تشکیل خواهد شد و از طرفین دعوت خواهد شد تا در جلسه حضور پیدا کنند و به دفاع از خود بپردازند .پس از آن حکم صادر می شود که قابلیت تجدیدنظر خواهی را خواهد داشت. پس از قطعی شدن حکم، موجر می تواند درخواست اجرای حکم که همان تخلیه است را بدهد.
تفاوت دستور تخلیه با حکم تخلیه: همان طور که در فحوای توضیحات مشخص است اجرای دستور تخلیه به سرعت انجام می شود ولی حکم تخلیه باید روند طاقت فرسای دادرسی را طی نماید تا تازه به مرحله اجرا برسد پس، انتخاب صحیح عنوان خواسته بسیار حائز اهمیت است چه بسا قرارداد دارای امتیاز صدور دستور تخلیه بوده است اما به دلیل عدم انتخاب عنوان صحیح قانونی ، موجر ماه ها بدنبال حکم تخلیه بوده است در حالی که می توانست با اخذ دستور تخلیه حداکثر ظرف 45 روز ملک را تخلیه نماید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *